اعدام‌های سیستماتیک؛ خاموش کردن زندگی در سرزمین بلوچستان/ عبدالله بلوچ ریگی
اعدام‌های سیستماتیک؛ خاموش کردن زندگی در سرزمین بلوچستان
در بلوچستان، مرگ تنها در میدان‌های جنگ و درگیری اتفاق نمی‌افتد؛ گاهی طناب دار، پشت دیوارهای بلند زندان‌ها، پایان زندگی انسان‌هایی می‌شود که نامشان کمتر شنیده می‌شود و صدایشان کمتر به گوش جهان می‌رسد.
سال‌هاست که شهروندان بلوچ با موجی از اعدام‌ها روبه‌رو هستند؛ اعدام‌هایی که نگرانی‌های عمیقی درباره تبعیض ساختاری، عدالت قضایی و حق حیات در این منطقه به وجود آورده‌اند.
هر بار که درهای زندانی باز می‌شود و خبر اجرای حکم اعدام به خانواده‌ای می‌رسد، زندگی یک خانواده برای همیشه تغییر می‌کند. مادری چشم‌انتظار بازگشت فرزندش می‌ماند، کودکی از داشتن پدر محروم می‌شود و خانواده‌ای دیگر در سوگ عزیزی فرو می‌رود که دیگر هرگز بازنمی‌گردد.
مسئله فقط اعدام یک زندانی نیست؛ مسئله، جان انسان‌هایی است که بسیاری از آنان از ابتدایی‌ترین تضمین‌های یک دادرسی عادلانه محروم بوده‌اند. گزارش‌های حقوق بشری بارها از اعترافات اجباری، شکنجه، محرومیت از وکیل مستقل و رسیدگی‌های غیرشفاف در پرونده‌های منتهی به اعدام پرده برداشته‌اند.
در میان اعدام‌شدگان، شمار زیادی از شهروندان بلوچ با اتهامات مرتبط با مواد مخدر روبه‌رو بوده‌اند؛ افرادی که بسیاری از آنان از محروم‌ترین لایه‌های جامعه برخاسته‌اند. این وضعیت پرسش‌های جدی درباره عدالت، برابری در برابر قانون و تبعیض علیه مردم بلوچ ایجاد می‌کند.
چرا باید سهم یک ملت از زندگی، فقر، محرومیت، تبعیض و زندان باشد؟
چرا صدای مادرانی که پشت دیوارهای زندان برای نجات فرزندانشان فریاد می‌زنند، این‌چنین نادیده گرفته می‌شود؟
و چرا جان انسان‌های بلوچ باید تا این اندازه بی‌پناه و بی‌دفاع باشد؟
ما از حق حیات سخن می‌گوییم؛ حقی که نه به قومیت وابسته است، نه به مذهب، نه به زبان و نه به موقعیت اقتصادی و اجتماعی انسان‌ها.
اعدام، پایان یک زندگی است؛ اما درد آن در یک خانواده متوقف نمی‌شود. این درد در حافظه یک جامعه باقی می‌ماند.
امروز صدای خانواده‌های زندانیان محکوم به اعدام باید شنیده شود. سکوت در برابر اعدام‌ها، به معنای نادیده گرفتن جان انسان‌هاست.
ما خواهان توقف اعدام‌ها، لغو احکام ناعادلانه، محاکمه‌های شفاف و عادلانه و رعایت حق بنیادین زندگی برای همه انسان‌ها هستیم.
بلوچستان به جای طناب دار، به زندگی نیاز دارد؛ به عدالت، امنیت، برابری و آینده‌ای که در آن هیچ مادری نگران بازنگشتن فرزندش از زندان نباشد.
جان انسان‌ها را نجات دهید. صدای بی‌صدایان باشید. اجازه ندهید نام و زندگی انسان‌ها پشت دیوارهای زندان فراموش شود.
بقلم: عبدالله بلوچ ریگی